|
خبر کوتاه بود و دردناک ، " میترا رضایی " هم رفت . به همین سادگی ...! ولی اصلا برای ما ساده نیست ، لااقل برای همه ی ما که الان نشسته ایم پشت صفحه ی وب لاگ اش و داریم اشک می ریزیم ، از دست دادن یک نفر از اهالی جایزه ی ادبی ایران .... تلخ بود و باور نکردنی است . همه ی ما عزاداریم . عزاداریم . برای دختری که در آخرین پست وب لاگش همه را به خندیدن دعوت کرده بود .
بیوگرافی میترا رضایی عزیز
دایره المعارف داستان نویسان و شاعران جوان / این روشنای نزدیک
پائیز 64 متولد شدم. بچگی ام چیزهای قشنگ زیاد داشت؛ آنقدر که از لذت احساسشان حتی یک جور خلسه بهم دست می داد؛ موسیقی های کمی که می شنیدم. گل هایی که می دیدم و بو می کردم. و آسمانی که هیچ وقت انتها نداشت.
از ده سالگی گاه و بیگاه حرف هام را می نوشتم و بعد هم پاره شان می کردم. انشاهای سخت را دوست داشتم. موضوع هایی که به جای توصیف کردن بهار و تابستان و بقیه ی دیدنی ها، فکر کردن خاصی می طلبیدند. اولین کتاب شعری که با پول خودم خریدم،” هشت کتاب” سهراب بود. شعر را دوست داشتم. ولی وقت نوشتن، حرف هايم بی حوصله می شدند، من هم رهایشان می کردم.
وارد دانشگاه که شدم توی فعال ترین نشریه ی دانشگاه مسئول کمیسیون ادبی شدم، ویراستاری هم می کردم. یکی دو تا اجتماعی هم نوشتم. اسفند 85 ، در جشنواره ی نشریات دانشگاه های غرب و شمال غرب کشور، در بخش قطعه ی ادبی اول شدم. از بهار 86، وقت بیشتری گذاشتم برای کتاب هایی که فکرهام را توی هم گره می زد تا بازشان کنم. کمی بعد، به محض اینکه توی نشریه سردبیر شدم، استعفا دادم. مدرک کارشناسی ام را که در رشته ی مهندسی نرم افزار گرفتم .برنامه ریزی کردم برای یک مرور؛ و هنوز پای نرفتنم نیست به نشستن و ورق زدن گذشته. فلسفه و فلسفی خواندن را به شرط اینکه کسی و جایی باشد برای بحث کردن ازش، دوست دارم. همینطور راه رفتن توی سرما را، همان موقع که پارک ها خالی از آدم می شوند. پائیز بیشتر از بهار عاشقم می کند. هیچ وقت، فقط اهل یک چیز نبوده ام؛ شعر و داستان و نثر ادبی و اجتماع و فلسفه، موسیقی و نقاشی و خوشنویسی، آشپزی و خیاطی؛ و گاهی هم زندگی.
اهالی این روشنای نزدیک رفتن میترای رضایی عزیز را به خانوادۀ این دانشجوی مرحوم، اهالی جایزه ی ادبی ایران ، دوستان و هم کلاسی های ایشان و جامعۀ دانشگاهی دانشگاه علم و صنعت تسلیت عرض می نمایند .
|
