یک بامداد بهاری در حافظیه - جایزه ادبی ایران

شبه نزدیک¬ترین سرو که رسیدی درآویختی و از ساقه بالا خزیدی. برگ¬ها درتو رها شدند و تو در تمام درخت جاری شدی. کم¬کم همه¬ی درخت خود را در تو رها کرد و از تو چیزی جز تو نماند. گنجشک¬هایی که در آن بامداد زلال از ملکوت برمی¬گشتند، بر شانه¬های تو فرود آمدند تا شیرین¬ترین ترانه¬های اساطیری را برای شاعرانه¬ترین گوش¬های زمین آواز دهند. هنوز درآمد آواز تمام نشده بود که از شاخه پریدی و در آسمان حافظیه، رنگین¬کمانی از جنس رویا به پرواز درآمد و چرخید و چرخید و چرخیدی، تا همه¬ی آسمان را از او گرفتی.
آسمان که از تو پر شد، بر بلندترین شاخه¬ی پیر چنار حافظیه نشستی و چنار پیر آرام¬¬آرام همه¬ی خاطرات گذشته را فرایاد آورد و کم¬کم همه¬ی جوانی¬اش را بازیافت.
آن دو چشم خیره، شاخه¬های جوان تو را برگ¬برگ مرور کردند و بر تردترین شاخه¬های تو،رنگین¬بالترین پروانه¬ها را به تماشا نشستند.پروانه¬ای با بال¬هایی از جنس غزل از پایین¬ترین شاخه¬ی چنار به پرواز درآمد و رقصان¬رقصان بال زد و بال زد و بال زد و بر سطح گل¬های باغچه جاری شد. گل¬ها را از خود پر کردی و به همراه نسیم آن¬قدر چرخیدی که در باغچه چیزی جز تو نماند و نسیم دلنواز بهار شیراز از گوشه¬ی مخملین باغچه، قاصدکی را به رقص درآورد و در فضا منتشر کرد. قاصدک رها، آن دو چشم خیره را چرخان¬چرخان به هر سو برد و رقصان رقصان خود را در میان هشت ستون جادویی حافظیه به چرخش درآورد و کرشمه¬کرشمه از کنار یکی از ستون¬های هشت¬گانه بالا خزیدی و تا پشت بام رازآمیز آرامگاه فرارفتی. آن دو چشم خیره،آن دو پنجره¬ی باز در آرزوی دیدار دوباره¬ی تو به دور هشت ستون جادویی به گردش درآمدند و چرخیدند و چرخیدند و چرخیدند و هفت بار چرخیدند و همه¬ی حافظیه را دویدند. در حافظیه هیچ چیز نبود. هیچ چیز جز تو وتو همه¬ی حافظیه را پر کرده بودی و در حافظیه همه چیز بود...