پل كله يك هواپیما گم مي‌كند

پل كله می‌گوید :
« به تازگی به واحد نيروهاي هوا برد منتقل شده‌ام . یک سرگروهبان مهربان باعث این انتقال شد ، او فکر می‌کرد در این واحد آینده بهتر و امکان ترقی بیشتر انتظار مرا می‌کشد . من و چند تن از هم‌قطارانم را به واحد تعمیر ونگهداري هواپیما فرستادند . به جای آنکه خود را نقاش ساده معرفی کنیم گفتیم نقاش هنرمند هستیم که بالطبع خوشایند عده‌ای نبود . ما بدنه چوبی هواپیماها را پرداخت می‌کردیم ، شماره های قدیمی را اصلاح و با کمک کلیشه نمره‌های جدید را اضافه می‌کردیم . مدتی بعد مرا از نقاشی معاف کردند و به قسمت حمل و نقل فرستادند ، من مامور مراقبت هواپیماهای ارسالی به پایگاه‌های ارتش آلمان و احتمالا سرزمینهای اشغالی شدم . زندگی بدی نبود ، شب‌ها در « باواریا » خوش می‌گذراندم و روزها در محوطه سوزنبانی برای خودم می‌گشتم . خورد و خوراکم هم همیشه به راه بود . هر وقت به شهر مشهوری می‌رسیدم ،سعی می‌کردم نقاشی‌های خوب و چشمگیر آنجا را ببینم . البته اگر
وقت اقتضا می‌کرد . البته همیشه وقفه‌های غیر منتظره پیش می‌آمد ، اغلب لیلی را می‌دیدم و دوتایی کلی به ریش دنیا می‌خندیدیم . من تا به حال هواپیما گم نکرده‌ام و در تحویل آن به مقصد مورد نظر مشکلی پیش نیاورده‌ام . گویی جنگ پایان ندارد . والدن شش تا از تابلوهای مرا فروخته است .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید :
« ما همه اسرار محرمانه را داریم . اسرار محرمانه خیلی زیاد ، ما طالب انواع اطلاعات و اسرار هستیم . اما در مورد سوابق امنیتی شما اطلاعات سری در دست نداریم و این همان چیزی است که به دنبال آن می‌گردیم ، اسرار شما . اولین مسئله سری محل ماست . کسی خبر از آن ندارد . دومین مسئله سری تعداد نفرات ماست ، آن را هم کسی نمی‌داند . حضور گسترده و قدرتمند در همه جا هدف ماست . البته ما واقعا نیازی به حضور فعال واقعی هم نداریم ، صرف فکر حضور گسترده سازمان امنیتی کفایت می‌کند حضور گسترده و متحد همراه با فکر دانای کل است . حضور گسترده و فکر دانای کل همراه با هم قدرت مطلق را ایجاد می‌کنند ، و ما پشت به پشت هم داده ایم گر چه روحیه ای مالیخولیایی و بیمارگونه داریم . در نهان ته دل آه محرمانه می‌کشیم اشتیاق به شناخته شدن تشخص و حتی تحسین واحترام در ما زبانه می‌کشد . آخر فایده قدرت مطلق ، که کسی آن را نشناسد چیست ؟ با همه این احوال غم و غصه جانکاه ما هم سری و محرمانه است . حالا ما همه هستیم . الان در یکی از موقعيت‌های ماموریت خود سرجوخه مهندسی كله را زیر نظر داریم . او سه هواپیمای پر ارزش 18 .17 .16 / 3054 B. F.W را با وسایل یدکی همراهی می‌کند . هواپیماها با قطار از « میلبرتسهافن » به « کانبری » حمل می‌شوند . دلتان می‌خواهد بدانید سرجوخه مهندسی كله الان در واگن توشه به چه کاری مشغول است ؟ او کتاب داستان‌های کوتاه چینی را می‌خواند . پوتین‌هایش را درآورده و پاهایش در بیست و شش سانتی متری بخاری واگن توشه قرار دارد.»
پل كله می‌گوید :« این داستان‌های چینی هم خیلی آبکی است . البته من نمی‌توانم درباره صحت و سقم ترجمه آنها اظهار نظر کنم . اگر به موقع برگردم . یکشنبه لیلی را در اتاقی که اجاره کرده‌ایم مي‌بينم . مقصد ما پایگاه پنجم شکاری است . از صبح تا به حال چیزی برای خوردن پیدا نکرده‌ام . گوشتی را که موقع خروج از پایگاه به هزینه شخصي گرفته بودم تمام شده است . امروز صبح یکی از خانم‌های مهربان صلیب سرخ قهوه دلچسبی به من داد . حالا به « هوهن باد برگ » می‌رسیم .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید:« سرجوخه مهندسی کلی خود را به رستوران ایستگاه رساند ، عجب ناهار دلچسبی هم می‌خورد . ما هم به او ملحق می‌شویم .»
پل كله می‌گوید :« از رستوران ایستگاه بیرون می‌آیم . در کنار قطار واگن‌ها ، به طرف واگن حامل هواپیماهایم می‌روم ، عادت دارم آنها را هواپیمای خودمم بنامم ، در نهایت تعجب و حیرت متوجه شدم یکی از هواپیماها نیست . سه تا بودند که در یک واگن کفی و رویشان هم چادر کشیده بودند . حالا در برابر چشمان تیزبین هنرمندانه‌ام به جای آن سه هواپيما، دو هواپیما به جا مانده بود ، وبه جای آن سومی‌فقط چادر مچاله شده و طناب‌های شل بود و نه چیزی دیگر. به سرعت اطراف رانگاه کردم ببینم کسی جز من متوجه گم شدن هواپیمای سوم شده یا نه .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید :
« ما متوجه شدیم . ماموران ورزیده ما با شم قوی متوجه شدند که از سه هواپیمایی که روی واگن‌ها بود فقط دو تا مانده است ، متاسفانه در لحظه جا به جایی ما در رستوران غذا می‌خوردیم ، بنابراین نمی‌توانیم بگوییم آن را کجا برده‌اند و یا چه کسی برده است . پس چیزی هست که ما نمی‌دانیم . این نهایت تحقیر و توهین به حرفه ماست . با دقت سرجوخه واحد مهندسی کله را زیر نظر گرفتیم . مشاهده شد که سوژه از کیف خود مداد و کاغذ درآورد و روی آن چیزهایی نوشت که به نظر ما ثبت ماجرا و جزئیات آن بود .»
پل كله می‌گوید :« منظر چادر مچاله شده و وارفته هواپیما همراه با طناب‌های شل بسیار وسوسه انگیز بود . پیچ و تاب و تاهای آن شکل دلپذیر تپه و دره را تداعی می‌کرد و طناب‌ها عصاره رهایی و آزادی بودند . ده پانزده دقیقه آن را نقاشی کردم انگار نه انگار که با گم شدن هواپیما توی دردسر افتاده‌ام . اگر با محموله ای مغاير بارنامه به پایگاه پنجم شکاری می‌رفتم ، آیا مسئول تحویل از دست من عصبانی نمی‌شد ؟ آیا بر سر من فریاد نمی‌کشید ؟ طراحی تمام شد ، حال باید از کارکنان ایستگاه و ماموران قطار می‌پرسیدم که کسی را هنگام جا به جایی هواپیما دیده‌اند یاخیر ، اگر جوابشان منفی بود ، بدا به حال من ، و ازشدت ناامیدی واگن را به باد لگد ‌گرفتم .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید :« سوژه با نومیدی به واگن لگد می‌زد »
پل كله می‌گوید :« چشم به آسمان می‌دوزم شاید هواپیمای گم شده‌ام را ببنم ، در آسمان چند هواپیما بود اما هیچ کدام هواپیمای من نبودند .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید :« سرجوخه مهندسی کله آسمان را می‌گردد که از نظر ما طرح بسیار عاقلانه‌ای است . ما ماموران ضد اطلاعات هم جای جای آسمان هوهن بادبرگ را با چشمان تیزبین خود گشتیم اما چیزی پیدا نکردیم . تصمیم گرفتیم که به رستوران برگردیم و گزارش واقعه را به رده هاي مافوق اطلاع دهیم ، اما گره کار گزارش در این بود که ما در مقابل سوال پس هواپیما کجاست جوابی نداشتیم ، چنین نقیصه‌ای به فکر دانای کل و حرفه امنیتی ما ضربه بزرگی می‌زد . موقعیت ایجاب می‌کرد که این نکته از گزارش حذف شود ، اما با حذف این نکته اگر فرد مسئول دایره مرکزی امنیت متوجه حذف نکته آن شود چه ؟ آیا عصبانی نمی‌شود ؟ آیا بر سر ما فریاد نمی‌کشد ؟ در دفتر مرکزی ضداطلاعات « نمی‌دانم » معنی ندارد . تصمیم گرفتیم فقط اعمال سرجوخه مهندسی کلی را زیر نظر داشته باشیم .»
پل كله می‌گوید : « من که تا به حال هواپیما گم نکرده بودم ، یک هواپیما گم کردم . هواپیما را به من تحویل داده بودند ، اگر پیدا نشود پول آن را از حقوق من که به خودی خود کم است کسر خواهند کرد . حتی اگی والدن تابلوهای مرا صد تا صدتا وهزار تا هزارتا بفروشد پول این هواپیمای لعنتی جور نمی‌شود . کاش می‌توانستم در مدت توقف قطار درایستگاه هوهن بادبرگ ، یک هواپیما یا چیزی شبیه آن را بدون وسایل کافی و اطلاعات فنی از ساختمان هواپیما بسازم و به جای آن بگذارم . اوضاع خنده داری است ! باید عقلم را به کار بیندازم . عقل راه حل را نشان می‌دهد . باید بارنامه را دستکاری کنم . بااستفاده از هنر خودم که دست کمی‌از مهارت جاعل ندارد بارنامه را چنان دستکاری کردم که دو فروند هواپیمای 17 ، 16 / 3054 B.F.W به پایگاه پنجم شکاری تحویل شود . چادر و طناب‌ها را هم در واگن خالی که به طرف « اسینیه لاپتی » می‌رفت انداختم . حالا به شهر می‌روم تا یک شکلات فروشی پیدا کنم . دلم شکلات می‌خواهد .»
مامور ضد اطلاعات می‌گوید :« مشاهده گردید سرجوخه مهندسی کله طناب و روکش هواپیمای قبلی را در واگن باری که به اسینیه لوپتی می‌رفت انداخت . نامبرده بامهارت نقاش که ذره‌ای ازمهارت جاعل کم نداشت بارنامه را دستکاری کرد . ما از این عمل سرجوخه خوشمان آمد . او با این کار خود تناقض موجود در گزارش حادثه را از بین برد . به سرجوخه مهندسی کله وبه راه حل مردانه ای که در برابر بحران ارائه کرد افتخار می‌کنيم . پیش بینی می‌شود او در آینده ترقی کند . دلمان می‌خواهد مثل یک رفیق و یک برادر او راتشویق کنیم . اما متاسفانه مجاز به انجام چنین کاری نیستیم . ما زندگی مخفی و گمنامی داریم و باید در سایه زندگی کنیم . در ماموریت نه چندان دلپذیرمان باید لذت تشویق برادرانه و رفیقانه را از خود دور کنیم .»
پل كله می‌گوید :« ما به کانبری رسیدیم . هواپیماها را پیاده کردند . هر هواپیما را شش نفر ، کار به سرعت انجام گرفت . راجع به بارنامه سئوالی نشد .اوضاع عادي بود . بعد از صرف ناهار باید برمی‌گشتیم . برگه مرخصی و امریه سفر من خاضر بود ، اما باید ستوانی می‌آمد و امضا می‌کرد . با صبر و حوصله در اتاق گرم و مرتب منتظرماندم . نقاشی هايی که از چادر و طناب‌ها کشیده بودم خیلی عالی از آب درآمد . یک تکه شکلات خوردم . از گم شدن هواپیما ناراحت و متاسف بودم . اما نه خیلی زیاد ، جنگ زودگذر است اما نقاشی و شکلات تا ابد خواهند ماند .»