علیرضا محمودی ایرانمهر
نیچه می گوید: اندوه و رنج ميل به فنا دارد و شادي و سرخوشي ميل به جاودانگي ژرف. چنين است كه در رنج پايان را آرزو ميكنيم و میل به امتداد لحظه های شادي داریم که این امتداد ما را به ژرفاي هستي مي برد. هر آن چیزی که با خود لذت و شادی به همراه میآورد غنیمتی است. هر دقیقهای را که به شادی و لذت نگذرانیم باختهایم و چنین است که خردمندان انسان را به بهرمندی از مائدههای زمینی فرامیخوانند.
لذاتی که جان مان را متبلور میسازند. مسلما این اشاره فلیسوفانه به کامجویی از جهان به معنای بیشتر داشتن نیست، بلکه به بیشتر بودن دلالت دارد. و شاید تلنگیری است برای آن که جانمان را در معرض لذات هستی قرار دهیم و به جستجوی آن برآییم. لذت همچون آزادی یک انتخاب است، آزادی را هدیه نمیکنند، به دست میآورند. جهان پیوسته در شدن و سیرورة است. خردمندان با هر گام تازه در هستی پوست میاندازد و نو میشوند و ابلهان و مطلقاندیشان به پوستههایی کهنه و وامانده از دیگران میخزند. آرزو میکنم جشن نوروز چنان که از دیر باز بوده است بهانهای برای شادی و شور و سرخوشی ... و درنگی برای تجلی نگاهی نو در جان مان باشد.
نوروز ایرانی تان فرخنده باد
|
