پگاه احمدی
مثل اینکه دستم روی پارچه ای بمانَد پُر گره / روی پارچه ای پُر گره
از لمس ِ بافت / رها می شوم
...
باران را یکی یکی در اجسام ِ مات فرو کن
تا برای دریایی
خالی از آفتاب گردان
سطری بلند بنویسم
می خواهم روی " کلاوسَن " پرنده ای بنشیند که آواز وُ کوک بلد نیست
اگر صدا کمک کند متولد شوم
آرشه را بر سطح آب خواهم کشید
وَ برای فراموش کردن ات
به درختی پناه خواهم برد
که شکل ِ شاهنامه نباشد .
دنیا روی آب ریخت وُ بی شکل رفت
خاک می پاشم گم اش کنم ، با تاریکی های فیل بمانم / در گره ِ ابرها فرو بروم
در زمهریر وُ عطر ِ مارچوبه بپیچم
به یاد بیاور وَ فراموش کن !
چگونه از آن شیار
کمی به آفتاب رسیدم / کمی به زاویه ی پَر / کمی به طلوع ِ کلاغ
دنیا روی آب ریخت وُ بی شکل رفت
نگاه کن !
به کوزه های سفالین می رَویم
وَ من نمی توانم بیش از یک غروب ،
نجات ات دهم .
|
